(Ο Πύργος της Βαβέλ, Tower of Babel,painting by Pieter Bruegel the Elder ca. 1520 – 1569)
Ένα καινούριο ντοκυμαντερ ξεκίνησε εχτές το βράδυ στο BBC. Λέγεται Planet Word και είναι η τηλεοπτική έκδοση του βιβλίου που ο Stephen Fry έγραψε. Το είδαμε με τον άντρα μου και μας φάνηκε όχι απλά ενδιαφέρον, αλλά και σχετικό με την δίγλωσση οικογένειά μας. Εαν βρίσκεστε εντός Βρετανίας μπορείτε να δείτε το ντοκυμαντές στο BBCiplayer κάνοντας κλικ εδώ.
Το ντοκυμαντέρ είναι γεμάτο πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες και αξίζει να το δείτε (συνεχίζεται και την άλλη Κυριακή). Θυμάμαι σε ένα κομμάτι που ο Fry μιλάει σε έναν πατέρα ο οποίος σαν πείραμα αποφάσισε να μιλάει στο παιδί του τη γλώσσα του Σταρ Τρεκ! Ακούγεται παλαβό! Τραβηγμένο! Ακούστε όμως πιο σημείο μας φάνηκε εμάς απόλυτα σχετικό με τη δική μας οικογένεια. Ο πατέρας ήξερε την μυθική αυτή γλώσσα πολύ καλά (δε θα σχολιάσω γιατί τελικά είναι πολλοί αυτοί οι οπαδοί του Σταρ Τρεκ! χαχα!) και βάλθηκε να τη μάθει στο γιό του. Το παιδί μέχρι τα διόμιση επικοινωνούσε άπταιστα. Μέχρι που χρειάστικε να φτιάξει νέες λέξεις για πράγματα που στο Σταρ Τρεκ δεν ασχολούνται (μπιμπερό, πάνες…). Όλα τέλεια! Από την ηλικία των διόμιση και μετά το παιδί έπαψε να επικοινωνεί. Άρχισε να σιωπαίνει στον πατέρα. Ο ίδιος ο γονιός λέει πως ο γιός του σαν να κατάλαβε πως η γλώσσα αυτή δεν χρησιμοποιείται από κανέναν άλλο και σαν να αποφάσισε να δείξει αδιαφορία. Τότε, βέβαια, σταμάτησε και ο ίδιος να τη διδάσκει.
Τί σχέση μπορεί να έχει το Σταρ Τρεκ με τα Ελληνικά;! Κι όμως, κάτι παρόμοιο συμβαίνει στη δική μας οικογένεια. Ο γιός μας μέχρι την Άνοιξη έδειχνε αδιαφορία και σιγή όταν του μιλούσα εγώ στα Ελληνικά. Στην αρχή πίστεψα πως περνάει κάποιο στάδιο ανάπτυξης και περίμενα να δω τη συνέχεια. Ένα βράδυ όμως τον άκουσα την ώρα που του διάβαζε ο άντρας μου παραμύθι στα Αγγλικά (είναι Άγγλος και ακολουθούμε το σύστημα ο κάθε γονιός μιλάει τη μητρική του γλώσσα στο παιδί). Ο διάλογος ήταν γρήγορος και οι λέξεις πολύ περισσότερες από ότι περίμενα. Άρχισα να τον παρακολουθώ περισσότερο και σαν να μου έδεινε την αίσθηση ότι προσπαθούσε να εγκαταλείψει τα Ελληνικά γιατί δεν τα έβρισκε χρήσιμα. Είμασταν τυχεροί και φέτος το καλοκαίρι κατάφερε ο μικρός να περάσει αρκετό καιρό στην Ελλάδα. Όσο ήμασταν εκεί είχε πέσει, όμως, σε σιγή. ήταν χαρούμενος και περνούσε πολύ ωραία, αλλά ειδικά με άλλα παιδάκια σαν να προσπαθούσε να επικοινωνήσει με άλλους τρόπους, γέλια, γκριμάτσες κτλ. Τώρα που γυρίσαμε Λονδίνο, όμως, βλέπω τον μικρό μου να μου αραδιάζει λέξεις και προτασούλες φούλ Ελληνικές! Προς τον άντρα μου, δε, τα Αγγλικά του δεν αλλιώθηκαν καθόλου, δεν τα ξέχασε. Σαν να επιβεβαίωσε μέσα του ότι υπάρχουν! Το βρήκα υπέροχο!
Θεωρώ ότι είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να μάθουμε Ελληνικά στα παιδιά μας! Και βρισκόμαστε και σε μία εποχή που έχουμε την τεχνολογία με το μέρος μας! Η επικοινωνία με τους παπούδες, την οικογένεια και τους φίλους στην Ελλάδα μπορεί να είναι πολύ τακτική. Έχουμε το Skype, βιντεάκια που μπορούμε να στέλνουμε και να μας στέλνουν, η επαφή με τη γλώσσα μπορεί να υπάρχει! Για να μη μιλήσω για τα ηλεκτρονικά βιβλία! Έχουμε υπέροχα εργαλεία στη διάθεσή μας!
“Μα γιατί να μάθω Ελληνικά στα παιδιά μου; Αφού δε ζω Ελλάδα και δεν έχω σκοπό να γυρίσω! Ειδικά με αυτά που συμβαίνουν…εύχομαι να μη γυρίσουν και εκείνα!” Έχω δεί αυτή τη νοοτροπία και λογική σε πολύ κόσμο τελευταία. Σαν να υπάρχει μία ντροπή, μία αντίδραση, σαν να θέλουμε να πάρουμε ένα σφουγγάρι και να σβήσουμε τη σύγχρονη Ιστορία. Δύο πράγματα θα πώ: την καταγωγή μας δεν τη διαλλέγουμε, όπως δε διαλλέγουμε και την οικογένειά μας. Είμαστε κομμάτι της, όποια και αν είναι αυτή. Το εγγόνι μου, παιδί του μισού Έλληνα γιού μου και της Χ καταγωγής γυναίκας του, θα είναι πάλι Ελληνάκι, γραμμένο στα Ελληνικά μητρώα με τις Ελληνικές υποχρεώσεις (βλέπε στρατό κτλ), γιατί έτσι είναι η διεθνής νομοθεσία, η πραγματικότητα. Αλλά το πιο σημαντικό και εκεί θέλω να εστιάσω΄, είναι αυτό που είπε εκεί προς το τέλος του ντοκυμαντερ εκείνη η διερμηνέας των Ην. Εθνών:
“Υπάρχει μία ομορφιά στην κάθε γλώσσα, και η κάθε γλώσσα έχει τη δική της μουσική, τις δικές της εικόνες και τρόπους όπου εκφράζει τα συναισθήματα και την φύση των ανθρώπων που μιλούν τη γλώσσα. Θα ήταν απώλεια αν μία γλώσσα σταματούσε να υπάρχει. Είμαι υπέρ του Πύργου της Βαβέλ”
Εμείς στο σπίτι μας έχουμε επιλλέξει να μεταδώσουμε την Ελληνική γλώσσα γιατι μόνο μέσα από αυτή μπορούν να μεταφέρθούν οι Ελληνικές έννοιες, συναισθήματα, και εικόνες που είναι κομμάτι της οικογένειάς μας!
Ανυπομονούμε για το δεύτερο κομμάτι του ντοκυμαντερ! Αν θέλετε να μιλήσουμε περισσότερο γι αυτό, μπείτε στο φόρουμ του Nesting in London!
Μέχρι τότε, σας φιλώ στα δυό μάγουλα, Ελληνικά!
Ελίζα
(ΠΑΛΙΌ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ φωτογραφία από εδώ)
A new documentary started last night and my husband and I loved it! I is by Stephen Fry and he is exploring languages and multilingualiti. It is called “Planet Word” both hubby and I found it relevant and interesting as we are exploring the first steps of bilinguality through our three year old boy. (you can watch the documentary here in iplayer)
The bit that I found really interesting was when this dad is trying to teach his son the language of Klingon, the language that is used in Star Trek! It sounds bizzar, I know, but bare with me, because I think the conclusion was really interesting! Apparently his little boy was doing really well and learning to communicate with his dad in all the right ways. His dad even had to invent new words such as “nappy” and “bottle” and the little one played along with it! After the age of two and ahalf, though, the boy started realizing that his dad was the only one to use that language, therefore it would be little use for him, so he stopped using the language altogether!
Now, I know, Greek is not Klingon! But we were talking about this with my British husband and we came to the conclusion that this did happen to us recently! I have been watching Alexandros’s bilinguality very closely. Before the summer he was a lot more quiet towards me. I was the Greek speaking parent in the house. For a while I was thinking that maybe his language skills are developing slower. And then one night I overheard him whilst my husband was reading him his bedtime story! The dialoge was really quick and the words were just flying off his mouth! During the summer, we were fortunate to be able to take our boy to Greece for a while. Whilst we were there I saw Alexandros using other ways of communicating. He was far more expressive, he would use his hands and smiles a lot but for most of the time, he was quiet towards other kids. Now we are back in London, all of a suddent he speaks Greek! I think the time he spent over there reassured him almost that this language is real! And that there will be a use for him in the future!
I think we are very fortunate as families to be able to teach Greek to our kids! As parents I feel that we are also lucky because of the amound of technology availiable to us! We can communicate with our Greek friends and family though Skype, phone, e-mails and videos! We can use a number of amazing tools to be able to teach the Greek language!
“Why teach Greek to our kids? We don’t live in Greece!” I have met a few people that especially with the current situation in Greece, they have very little desire to promote anything Greek to their kids. But for me, it is like that lady working at the United Nations (“the tower of Babel” as Stephen Fry called it), towards the end of last nights documentary said:
“there is a beauty to languages, each and every language has it’s own music, each own images, the way of expressing the sentiments and the nature of the people who speak that language, it would be a lose if that (any) language would not exist. I am very much im favore of the Tower of Babel!!”
Looking forward to part B next week! If you want to chat a bit more about this you can visit our forumn Nesting in London!
Till then, take care!
Eliza
